15 kg’lık bir mama torbasını ofisimize getirdik. Arkadaşımız Taner mamaları küçük torbalara doldurdu. Bu sırada sevgili Azrem onlarca maili taradı, adresleri çıkardı ve etiket haline getirdi. Etiketler basıldı, kargo poşetlerine yapıştırıldı, mama torbaları kargo poşetlerine kondu ve kargoya teslim edildi.

12 saat geçtikten sonra, sabah açtığımız mail hesabında (hiçbiri spam olmayan) 460′tan fazla mail vardı.

Ben de kendimi hayvansever sanardım. Sokakta baktıkları kedileri içeri alanlardan, kartondan yaptıkları eve yastık yerleştirenlere, kendilerini anlatan yüzlerce hayvansever teşekkür ediyor, bazıları mamayı ne yapacaklarını anlatıyor, bazıları ise ‘hesap numarası verin, para yatırayım’ diyordu.

Bir fikir ve bir tweetle başlayan girişim, tek başına altından kalkamayacağım bir harekete dönüştü. İlk gün yalnızca 25 hayvansevere mama gönderebildik. Bu yazının yazıldığı 01:52 itibariyle hala mail alıyorum ve artık maalesef otomatik cevapla yanıt veriyorum. Durumu özetleyip, çözüm için bir organizasyon planladığımı söyleyen bir yanıt.

Çözüm önerilerimi yarın yazacağım. Her şehirde, hayvanları her şekilde düşünen yüzlerce kişiyle tanışmış olmanın huzurunu yaşıyorum. Tarifi kolay değil.

Böyle düşünenin bir tek kendisi olmayabileceğinin, kuralların ve sınırlamaların ise ortalamalara göre belirlendiğinin farkında değil.

Bir uçak, bir tonluk ağırlık için saatte 40 litre yakıt tüketiyor. Yakıtın tonu 1100 dolar. 183 yolcu alan bir A320 uçağını ele alalım. Her biri fazladan 3 kilo yük getirse, 550 kilo eder. Bu fark, uçak başına saatte 50 dolarlık ek maliyet demek. Uçaklarının her birinin günde 10.8 saat uçtuğu düşünülürse günlük ek maliyet 20 bin, yıllık ise 7.3 milyon dolar.

‘Büyük resmi görememek’, muhakeme yeteneği olmayan insanların ortak özelliği. Bu yolcu, THY’nin 250 TL’ye uçtuğu noktaya Pegasus’tan 100 TL’ye bilet alıp, sonra da ‘Su neden paralı?’ diye soran yolcunun kuzeni. Aradaki farkla 300 şişe su, 15 adet büyük Big Mac Menü ya da Kitchenette’te birer kadeh şarap eşliğinde iki kişilik akşam yemeği alabilirsiniz.

Pegasus reklamı gibi oldu, ama (en azından şimdilik) bu şirketle ticari bir ilişkim yok. Serbest piyasa ekonomisinin nimetlerinden faydalanacaksınız, ama arz-talep dengesine güvenmeyeceksiniz. Kusura bakmayın, makul değilsiniz.

Bu yüzden, Ali Sabancı’nın kendisinden hesap soran yolcuya verdiği ‘Sakın ha bir daha bizimle uçmayın’ cevabını çok doğru buluyorum. Hem ucuza uçacak, hem uçakta ücretsiz ikram isteyecek, hem de şirketin Yönetim Kurulu Başkanı’na mail attığında size bu blog yazısında anlattığım prensipleri anlatmasını bekleyeceksiniz. Olmayınca özel yazışmayı internete sızdıracaksınız.

Ben de bu makul olmayan müşterilere laf anlatmaktansa, onlardan uzak durmayı tercih ederim. Gerçekten kayıp değil.

Yazıdaki rakamsal veriler Bloomberg Businesweek Türkiye’nin 15-21 Ocak 2012 tarihli sayısındaki Ruhi Sarıyer imzalı yazıdan, e-posta yazışma ekran görüntüsü ise http://www.skysunhaber.com/ sitesinden alınmıştır.

Hareketsiz kaldığımızda yok sayıldığımız bir dünyada yaşıyoruz. Bir şey üretmezseniz, esameniz okunmuyor. Yapmak da yetmiyor, ses getirmek gerekiyor. Yoksa ‘Haa o mu, bilmiyorum, uzun süredir sesi çıkmıyor’ cümlesinin gizli öznesi haline geliveriyorsunuz.

Twitter’da da öyle. Uzun süre bir şey yazmayın, hakkınızdaki mention’lar gittikçe azalır, takipçilerinizin artışı önce yavaşlar, sonra durur, retweet edilecek şey ise zaten yoktur. Askere gidenler bilir, siz yokken orada akan bir feed vardır ve size ‘Hayat bensiz de aynen akıp gidiyor’ duygusu yaşatır.

Ama tersi de sözkonusu. Bir şey üretin, kulaktan kulağa yayılsın, haber olsun, sektörde konuşulsun… İnsanlar ‘Aaa bu konuda o bir şey yapıyordu, istersen bir de onunla görüş’ desin. Çarpan etkisiyle, ürettiğiniz değer dalga dalga yayılırken, etkisi de gittikçe artsın.

Twitter’da da sık (ama özenli) yazdığınızda etkileşim sekmesinin hemen hareketlendiğini görürsünüz. Merkezinde sizin olduğunuz çemberde insanlar sizinle konuşur, sizden bahseder, dışardakiler ‘orada ne oluyor?’ diye merak edip, çemberinizin içine girer.

‘Üretmezsen yoksun’ diye üzülmek kaybedenlerin tavrıdır. ‘Ürettikçe çoğalırsın’ diye sevinmek varken…

Asla gerçekleşmeyeceği belli olan bu beklentilere sahip olmanın psikolojik olarak ne kadar yorucu olabileceğini tahayyül edemiyorum.

Beş-altı arkadaş bir araya gelip, ne yiyeceğinize ya da nereye gideceğinize karar verdiğiniz bir tartışmayı gözünüzün önüne getirin. Dördünüz aynı seçenekte mutabık kalsanız bile, bir-iki kişi büyük ihtimalle farklı şeyler isteyecektir. Birbirleriyle arkadaş olacak kadar uyumlu, bu kadar küçük bir gruptan bahsediyoruz.

Twitter aslında sosyal bir laboratuar. Bizim psikolojik, zihinsel durumumuzu gözlenebilir, ölçülebilir verilere dönüştürüyor. Takipçi sayınız tek basamağı geçtiği anda, takipçilerinizin ortak yanlarının sıfıra doğru hızla yaklaştığını varsayabiliriz. Bir aşamadan sonra siz takipçilerinize ‘yayın yapan’ bir medyaya dönüşüyorsunuz. O yüzden, ‘Herkes beni takip etsin’ciler için çok rahatsız edici bir ortam olabilir. Amacınız kendi düşündüklerinizi, sevdiklerinizi paylaşmak değil de, takipçi sayınızı sürekli artırmak ve azalmasını önleyecek paylaşımlarda bulunmak ise, siz merkez medya olmak zorundasınız. Sağ ve sol görüşte yalnızca kendi kitleleri tarafından izlenen yayınların aksine, kimseyi rahatsız etmeyecek, hiçbir sivrilik içermeyen şeyler paylaşmanız şart.

Herkesin sizi sevmesi gerekmediği zihniyetinde olmak ise bence çok daha huzurlu. Böyle düşünüyorsanız, aşağıdaki gibi son bir ayda 9840 takipçi kazanırken, onun neredeyse üçte biri kadar takipçiyi de kaybetmenin doğal olduğunu bilirsiniz. Müridleriniz olmaz, ama yazdığınız bazı şeyleri sevmeseler bile, size saygı duydukları için sizi takip etmeye devam eden insanlar kalır.

Grafik için Serdar Kuzuloğlu’na teşekkürler.

Önce Nokta CEO’su Tümay Asena ile görüştüm. Ortaklarıyla farklı sorumluluklara sahip oldukları farklı şirketlerde, birbirlerinden hiç hesap sormadıklarını, görüş bile bildirmediklerini öğrendim. Yolculuklarının epey başında bu konuda onlara yol gösteren başarılı bir kurumsal danışmanlık şirketiyle çalışmanın onlar için şans olduğunu söyledi Tümay. Bu önemli, çünkü her girişimci, iş büyüdüğünde bu büyüklüğü yönetme yeteneğine sahip olmak durumunda değil.

Ayrıca ürüne odaklanmayı ve müşteriyi dinlemeyi önemsemek gerektiğini söyledi. Genç girişimciler ürünün kendisinden çok, o ürünle haber olmayı önemseyebiliyor dedi. 250.000 kullanıcıyı geçen Okeyhane uygulamalarını bana gösterirkenki heyecanı, ürüne verdiği önemi kanıtlıyor.

Önemli şirketlerin Yönetim Kurulları’ndaki önemli adamların yaptığımız işlere gıpta ile baktığını da söyledi. Artık bu ligin bir oyuncusu olan Tümay’a iki yıl önceki Etohum kampında girişimcilere yaptığı ‘ketum olun’ çağrısını hatırlattığımda, kişisel olarak sosyal medya varlığının bu kadar zayıf olmasının sebebinin biraz da bu olduğunu söyledi. Ben de ona hak verdim ve kendi değişimimi anlattım. ‘Eskiden yazdıklarımın pek çoğunu şimdi yazamıyorum, ve bu değişim, belki de daha ileri bir konjonktürde beni hiçbir şey paylaşamaz noktaya getirecek’ dedim. Bana hak verdi.

Sonraki gün, Pilli Network, Sosyomat ve son olarak Put.io‘dan tanıdığımız Hasan’la öğle yemeği yedim. Hasan’ı 1996′dan beri tanıyorum, hatta nasıl tanıştığımızı da çok eğlenceli şekilde hatırlattı.

Hasan, Türkiye’deki girişimcilik ortamının geek’liğe değil, profesyonelliğe dayandığından şikayet etti. Benim ‘San Francisco’ya değil, New York’a benziyoruz diyorsun’ yorumumu iki kez ‘güzel dedin’ diyerek onayladı. Put.io’da VC’lerle olan deneyimlerini, Spotify’ın yatırımcısının Put.io’ya duyduğu sempati nedeniyle avukat ordusunu bir odaya dizip ona mentorluk yapmalarını istediğini, ve avukatlardan birinin heves kırıcı yorumunu anlattı.

Birlikte ‘ciro egoyu, kar cüzdanı şişirir’ özdeyişini tekrarladık. Ölçeklenmenin zorluklarını konuştuk, asla çok büyümek istemediğini söyledi. Genç girişimcilerden o da dert yandı, kitaptaki ’28 yaşına kadar ayaklarınız yere basıyor olmayacak’ yorumuna katıldığını belirtti. Foursquare kurucusu ve Twitter’ın Yönetim Kurulu Üyelerinden birinin ve Twitter’la Digg’in eski CTO’larının aktif birer Put.io kullanıcısı olduğunu söyledi.

Söylediklerinin ana fikri ise, ‘kendi kendine işleyen bir sistem kurmak gerekiyor ve bunu yapmaya başladım’ idi.

Dün, öğle yemeğini Cember.net satışından sonra Enuygun‘un kurucu ortağı olan Çağlar’la yedim. Enuygun’da yola çıkarken know-how’ı olan ortakların yol gösterdiğini ve paralarının olmasının bir avantaj olduğunu söyledi. Önce kredi satışından başlamışlar ve karlı olmayan bir iş ortaklığıyla, bankalardan birini onlarla çalışmaya ikna etmişler. Sonra diğer bankalar geldiğinde, o ortaklığı da karlı hale dönüştürmüşler. Sürekli büyüdükleri için, banka sayısının artmasına rağmen, bankalara gönderdikleri lead’lerin azalmadığını söyledi. Bu iş modelinin kitapta bahsettiğim ‘güçler dengesi’ prensibini doğruladığını söyledim. Önce randevu almakta zorlandıkları bankalar, onlar için ciddi bir kaynak haline dönüştükten sonra şirketle birer birer masaya oturmuşlar.

Komisyon ödememek için onları aradan çıkarmaya çalışan müşterilerden, çağrı merkezi kurarken bazı ekip üyeleriyle ilgili yaşadıkları sorunlardan bahsetti ve ‘kimse sürdürülebilirliği önemsemiyor’ sonucuna vardık. Çağlar, tüm işleri kitabına uygun yapma prensibine rağmen para kazanılabildiğinin bir kanıtı.

Kredi satışı ile başlamanın doğru yol olduğunu, ama diğer servislerde de bu yıl büyümek istediklerini söyledi. Türkiye’de mevzuatın bir gecede değişerek işleri alt üst edebileceği konusunda mutabık kaldık. Bu yüzden, tüm yumurtalarını aynı sepete koymadıklarını ifade etti.

Site için girişimciliğin tanımını yazarken zorlandığını söyleyince, girişimciliği tanımlarken belirttiğimiz niteliklerin bizim için doğal olduğu, dolayısıyla tanımlamakta zorlandığımız sonucuna vardık.

Çok dışa dönük biri olmadığını, ve tüm işleri delege etmeyi tercih etmediğini de söyledi.

Dün çay saatinde ise İtiraf.com, Uzman TV, İstanbul.net serisinden tanıdığınız Ersan’ın Magnet’teki ofisindeydim. Ersan yıllardan beri az uyuyan, uyumadığı hemen her anda çalışan ve bu şekilde kendisine, ailesine ve ülkesine karşı sorumluluğunu yerine getirdiğini söyleyen bir girişimci. Ersan’la bir saatlik görüşmemizin ana fikri ise ‘deneyim’ idi. ‘Ben bir saatte 5000 kez deneyim diyebilirim’ dedi, ve bu rakama gerçekten yaklaştı

Doğru adımlar atarak gelişmenin sağlıklı olduğunu, sürekli büyümenin kaçınılmaz olduğunu söyledi Ersan. ‘Çözülemeyecek sorun yok, ama sürekli adım atmak şart’ dedi. ‘Geçen ay konuştuğumuz sorunları bu ay aynı şekilde konuşuyor olmamalıyız, her konuşmada ilerlememiz gerekli’ diye ekledi. Şirketlerin, ülkelerin gündeminde hiçbir şeyin bir günde olmadığını, zamanın gerekli olduğunu belirtti.

Ersan eskiden bizim batılı toplumlardan geri olduğumuzu düşünürmüş, ama yabancılarla konuştukça bu fikri değişmiş. Onların da bizimle aynı yeteneklere ve zekaya sahip olduğunu ve aynı sorunları yaşadığını, sadece İnternet alanındaki geçmişlerinin daha uzun olması itibariyle deneyimli olduklarını görmüş. O yüzden artık kendine daha çok güveniyor ve daha sağlam adımlar atabiliyor.

Tüm girişimcilerin kitapla ilgili heyecanımı paylaştığını görmek beni çok mutlu etti. Ortaya çok güzel bir şey çıkacağından şüphem yok. Bu sohbetlerin daha genişçe bir özetini önümüzdeki hafta kaldiracetkisi.com‘da bulacaksınız. Ben de her hafta başka girişimcilerle sohbet etmeye devam edeceğim.

Tutuklanan Eski Genelkurmay Başkanı’nın Y’ci olduğu net ise, ve bugünlerde X’çiler de Y’cilerin siyasetteki izlerini silmekle yetinmeyip, eski uygulamalarının hesabını soruyorsa, ‘Genelkurmay Başkanı’nı bile tutukladılar! İşte bu X’çiler böyle adamlar! Bizi nereye götürüyorlar!’ diye feveran etmenin anlamı yoktur. Evet X’çiler iktidardadır, evet Eski Genelkurmay Başkanı Y’ci olduğu için bunlar başına gelmektedir ve X’çiler ondan intikam alırken, konjonktürün X’çilerin görüşlerini veri kabul etmesinden faydalanmaktadır.

Bu noktada feveranın bir faydası yoktur. Söylediklerinize yalnızca Y’ciler hak verecek, ama yine X’çilerin dediği olacaktır.

Güçler dengesi… Kim iktidardaysa, onun dediği olur, diğerlerinin iktidarı ele geçirecek kadar güçlenmedikçe, olmayan bir ‘objektif’ üçüncü güçten yardım dilemesinin faydası yoktur.

Peki X’le Y dışında cephe yok mu? Olmaz mı… Zamanında hükümeti destekleyen Z’ci örgütlenme ile X’çiler arasında da bir gerilim var. Ayrıntıları henüz çok ortaya saçılmış değil, ama bunların da Emniyet Teşkilatı’ndaki güçlerini zaman zaman X’çilere karşı kullanıldığı görülüyor. Seçimlerin yaklaştığı zamanlarda X’çilerle Z’cilerin gerilimi de tırmanıyor.

Üstelik bir de W’cular var. Onlar da kendi kimlikleri üzerinden yıllardır örgütlenmiş ve bir güç haline gelmişler, ama zaman zaman dış güçlerin ülkedeki amaçlarına hizmet etmiş, bazen iktidarla barışmış, bazen de onun burnunu sürtmüşler. X’çileri alt edecek güçte değiller, ama zaman zaman çok başlarını ağrıtıyorlar, X’çiler onları yok sayarak politika yapamayacaklarının farkında. Bunlar Y’cilerden çok daha güçlü bir cephe.

Benim bu kamplaşmalarda bir görüşüm olmadığı sanılmasın, sadece güçler dengesi prensibinin her durumda işlediğini görecek kadar gerçekçi olduğumdan, karşı olduğum şey feveran etme kısmı… Feveran eden taraflara ‘Belki de Z’cilerle olan gerilimlerini de kullanarak X’çileri devirip iktidara geldiğiniz gün bu günlerin acısını çıkarırsınız, ama o zaman da başkalarıyla güçleri oranında mücadele etmeye devam etmeniz gerekecek’ demekle yetiniyorum.

İsimler şöyle:

Alemşah Öztürk, Alper Akcan, Aslı Gökdere, Çağlar Erol, Devrim Demirel, Emre Aydın, Ersan Özer, Fatih İşbecer , Hasan Yalçınkaya , Melih Ödemiş, Orkun Tekin, Özgür Alaz, Özgür Zan, Selçuk Saraç, Serkan Borançılı, Sidar Şahin, Sina Afra, Tümay Asena

Şimdilik ilk fazda neler olduğunu özetleyen bu resimlerden fazla ayrıntı paylaşmayayım, devamını merak eden, @kaldiracetkisi hesabını ve http://kaldiracetkisi.com adresini takip edebilir

Tüketici der ki: ‘Yahu sendeki mağazalar her alışveriş merkezinde var. Yaşam merkezi de neymiş? Ben kendime en yakınına, ya da atmosferini en sevdiğime giderim. Dünyanın en gereksiz reklamı.’

Çok haklı.

Reklamcı der ki: ‘Reklam yalnızca müşteri kazanmak için yapılmaz. Farkındalık yaratırsınız. Mekana bir ruh katarsınız. Alışveriş merkezinin değeri artar. Değer, yakındaki emlak piyasasına bile yansır.’

O da haklı.

Yatırımcı der ki: ‘Alışveriş merkezleri pıtrak gibi çoğaldı. Markalar, restoran zincirleri hepsinde şube açamaz. Buraya müşteri çekmek için reklam yapanları tercih etmeliler. Reklam, kiracıları tatmin etmek için gerekli.’

Haksız mı? Değil.

Medya yöneticisi der ki: ‘Krizlerde bile reklamları azaltanlar değil, artıranlar karlı çıkıyor. Reklamsız marka haline gelmek düşünülemez bile. Pazarlama iletişiminin en önemli prensibi, hedef kitleye uyan tüm mecraları uygun oranda kullanmaktır.’

O da haklı.

Her biri kendi açısından bakıyor. Hepsi ‘what’s in it for me?’ye odaklanmış durumda. Birbirleriyle çelişseler bile, hiçbirinin söylediklerine karşı çıkamazsınız.

İşte bu yüzden ‘what’s in it for me?’ dünyanın en meşru sorusudur, ve bu soruyu cevaplayabildiğiniz oranda bir ‘business’ oluşur. O yüzden, hedef kitleye hiçbir somut faydası olmasa bile, milyarlarca dolarlık sektörler oluşur. Birilerinin evine ekmek götürmesini sağlayan, üretilen değeri pek çok bileşenle paylaşan, yalnızca kapitalizmde olabilecek, rasyonel olmayan sektörler doğar.

Yeterince fazla sayıda insanın ‘what’s in it for me?’ sorusuna cevap verebiliyorsanız, ürettiğim ürün veya hizmet dünyayı değiştiriyor mu diye düşünmenize gerek yok. Durumunuz iyi olacaktır.

Etki alanı merdiveni

Şirketini kurmuş, ürününü üretmeye yeni başlamış bir girişimci, etki alanı merdiveninin ilk basamağındadır. (Fikri olan ama yıllardır ilk adımı atamayanın bir basamak üstünde.) Diyelim ki beşinci basamakta da, beş yıldır şirketini büyüten, genişçe bir ilişki ağına ulaşmış, başarılı bir girişimci var. Onuncu basamakta ise, onuncu yılında şirketini uluslararası bir yatırım şirketine milyonlarca dolara satmış, birinci basamaktakilerin girişimlerine yatırım yapan ve kendi yeni girişimleri için planlar yapan, deneyimli bir diğeri olsun. Bu yükseklik farkları elbette kişinin karakteriyle ilgili değil. Bu süre içinde ürettiği değerle, ulaştığı müşteri portföyüyle, katıldığı etkinliklerle, yardım ettiği girişimcilerle, çevresindeki onu tanıyan ve ona değer veren insanların oluşturduğu ağla, onbeşinci, hatta yirminci basamaktaki insanlara ulaşma ve gerektiğinde onların desteğini alabilme olanakları ile ilgili farklılıklar. O yüzden çok doğal ve adil görülmesi gereken bir durum.

Size önerim, üst basamaklardaki insanlara ulaşmak ve onların desteğini alabilmek için, ara basamaktakilerden sizi ‘yükseltmelerini’ isteyin. Üst basamaklardan ilişkileri olan bu insanlar yükselirken o basamakların hepsini geçtikleri için, büyük ihtimalle size yardımcı olmaya istekli olacaklardır. Önce onların sevgisini, takdirini kazanırsanız, üst basamaktakilerle sizi tanıştırırken sizi över, başarınıza bir anlamda kefil olurlar. Henüz birinci basamaktayken taa onuncu basamaktaki birinin sizin ne yaptığınızdan haberdar olması, size hiç ummayacağınız kapılar açabilir. Hiç işe yaramasa bile bu tanışıklık sizi mutlu eder, çevrenizdekilerin sizin hakkınızdaki başarı algısını güçlendirir.

Çatışmalar

İnsan ilişkilerinde, özellikle ticarette kaçınılmaz olan şeylerden birine ‘etki alanı’ başlığında değinmeyi uygun gördüm. Herkesin her konuda kendi açısından haklı olabileceğini düşündüğümü söylemiştim. İş hayatında fikir ayrılığına düştüğünüz, hatta daha kötüsü, size düşman hale gelen insanlar olabilir. Başarınız arttıkça, sizi kendine düşman gören insanların rahatsızlığı artacaktır. Hiç kimseyle ihtilafa düşmeseniz bile, sırf etki alanınız arttığı için sizden nefret edenler olabilir. Aleyhinizde konuşarak, işinize çomak sokma girişiminde bulunabilirler. Kendinizi savunmaya kalkmak, cevap vermek, sizi indirmek istedikleri dövüş platformuna inmek demektir. Ve oraya inmek kaybetmektir. O noktadan sonra kimin haklı olduğunun önemi yoktur. O kavganın bir öznesi haline gelerek, değerinizden kaybedersiniz. Yapmanız gereken şey, bu durumu yok sayıp kendi işinize odaklanmaktır. Siz etkinliğinizi arttırdıkça, sizi takdir eden değerli insanların size bakışı, sizden nefret edenlerin varlığını anlamsızlaştıracaktır. Değerli insanlar sizi takdir ediyorsa, bırakın önemsemediğiniz insanlar nefret etmeye devam etsin. Size zarar veremezler.

(…)

Size yönelik nefret duygusunu yok saymayı başaramıyor ve mutlaka karşılık vermek istiyorsanız, mümkünse uzun vadeli, ama en etkili cezalandırma yöntemini tercih edin: Daha başarılı biri haline gelin. Bu, sürdürülebilir, ve tek öznesinin kendiniz olduğu cezalandırma yöntemidir. Size karşı bu duyguyu besleyenler, başarısız bir insan haline dönüşmenize yol açamayacağına göre, amacınız cezalandırmaksa, bu yolla bunu dilediğiniz kadar sürdürebilirsiniz.

İnsanların arasındaki ilişkilerin takip etme-takip edilme-mention-retweet’ler vesilesiyle somutlaştığı bir platform olarak Twitter, bu uzun vadeyi kısaltan bir araç olabilir. Etki alanı merdiveninde üst basamaklardaki yetkin kişilere, ara basamaktakilerin sizi retweet etmesi aracılığıyla ulaşabilirsiniz. Bunu birkaç kez başarırsanız, üst basamaktakilerin sizi takip etmesini, hatta retweet etmesini sağlayabilirsiniz. Sizden nefret eden kişiler, büyük ihtimalle bu retweeti göreceklerdir. O anda ne hissedeceklerini düşünün: Takdir ettikleri, saygı duydukları önemli bir isim, sizi takdir ettiğini ifade eden bir şey yapıyor. Cezalandırmak mı istemiştiniz? Alasınız yaptınız!

Peruk takıyorsanız, belli ki istediğiniz şey saçlarınızın olması değil, insanların sizi saçlı sanmasıdır.

Kafanızdakinin peruk olduğunu bir kişi bile bir şekilde öğrenirse, bunu ortak tanıdıklarınıza bir gün mutlaka söyleyecektir, değil mi?

Dolayısıyla, sizi tanıyan bir kişinin peruk taktığınızı bilmesi, pratikte sizi tanıyan herkesin peruk taktığınızı bilmesi anlamına gelir.

Bu durumda, bazı insanların peruk taktığınızı bilmesine rağmen peruk takmaya devam ediyorsanız, aslında durumunuzu daha kötüleştiriyorsunuz demektir.

Çünkü insanlar artık saçlarınızın olmasını değil, onların sizi saçlı bilmesini önemsediğinizi de bilmektedir.

Siz onların sizi saçlı bilmesini isterken, artık onların merak ettiği tek bir şey vardır:

Peruksuz haliniz!

Peruk takmasaydınız, milyonlarca kel insandan biri olacaktınız. Şimdi, normal halini sakladığı için, normal hali merak edilen birisiniz.

Kısacası, peruk bence bugüne kadar yapılmış en kötü icat.